پای سگ بوسید مجنون خلق گفتندش چرا

گفت این سگ گاه گاهی کوی لیلی می رود

وقتی که بی دليل دوباره هوا گرفت

 باران گرفت و اشک نگاه مرا گرفت

 يک لحظه خاطرات به ذهنم مرور شد

 باران بدون آمدن تو چرا گرفت؟

 با هم ميان کوچه قدم ميزديم ما

 آن دست بشکند که ز دستم تو را گرفت

 با يک نگاه گنگ که معنای تلخ داشت

 رفت و غمی بزرگ دلم را فرا گرفت

 ميخواستم بگويمت ای خوب من نرو

 اما درون حنجره من صدا گرفت

 او بی دليل رفت و قضا را بهانه کرد

 در دل اميد داشتم اما قضا گرفت