مهرخوبان دل و دين از همه بي پروا برد

رُخ شطرنج نبُرد آنچه رُخ زيبا برد

تو مپندار كه مجنون سر خود مجنون گشت

از سَمَك تا به سُهايش كشش ليلي برد

من به سرچشمه ي خورشيد نه خود بردم راه

ذره يي بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خَس بي سر و پايم كه به سيل افتادم

او كه مي رفت مراهم به دل دريا برد

جام صَهبا ز كجا بود مگر دست كه بود

كه در اين بزم بگرديد و دل شيدا برد؟

خم ابروي تو بود و كف مينوي تو بود

كه به يك جلوه زمن نام و نشان يكجا برد

خودت آموختِيَم مِهرو خودت سوختِيَم

با برافروخته رويي كه قرار از ما برد

همه ياران به سر راه تو بوديم ولي

خَمِ ابروت مرا ديد و زمن يغما برد

همه دل باخته بوديم و هراسان كه غمت

همه را پشت سر انداخت مرا تنها برد

****

ای ناز تو نازنین ترین ناز       نازی به نیاز ما بینداز

من آنم که در جهالت غوطه‌ور شدم

من آنم که غفلت کردم

من آنم که پيمان بستم و شکستم

من آنم که بدعهدي کردم ...

و ... اکنون بازگشته‌ام.

مطمئن باش و برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت....

به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و خیالم میگفت تا ابد مال تو بود

تو برو،برو تا راحتتر

تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم