هرگز به پایان راه نمی اندیشم،چرا که می دانستم بی تو در انتهای راه خبری نخواهد بود.

من فقط از پایان تو می ترسیدم. پایان تو سرآغاز مرگ تدریجی من بود،

و بستن دفتر شعرم برای همیشه.

حالا از تو میخواهم آغاز کنی ابتدا را چون همان لحظه ها.

*******

در گذرگاه زمان،خیمه شب بازی دهر،باهمه تلخی و شیرینی،چون می گذرند،

 عشق ها می میرند،رنگ ها رنگ دگر می گیرندو فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ ،

دست ناخورده به جا می مانند.

*****

زندگی بیشترش فانوس است،لب دریای خیال آویزان.

زندگی مثل کوه سنگین،مثل کاه سبک است،ولی بیشترش سنگین است.

گاه گاهی زندگی رنگ طلاست،این طلا نیست بلاست.

زندگی تکیه گاهی است که کوهش کرده ایم.

زندگی کوه بزرگی است که کاهش کرده ایم.

زندگی خدایی هم دارد.

من می ترسم ولی خدا مهربان است،مهربان که ترس ندارد.

زندگی هر طرفش دیوار است،گه گداری پنجره ای هم دارد.

ولی یک پنجره کافی نیست،باید هر طرفش پنجره باشد.

وتو همان تکیه گاهی بودی که به من زندگی بخشیدی.

****

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

خود رابا لهجه گل های نیلوفری صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

******

ساعت

مقابل دریا که می رسم

فقط برای چشمهایت دعا می کنم

اما تو هرگز مستجاب نمی شوی

ببار

ببار که باز باورت کنم

اهل همین کوچه پس کوچه های بارانی

راستی قرارمان

همان ساعت" نمی دانم"

ساعت لجوجی

که هیچ عقربه ای

وی شانه هایش به خواب نمی رود

تو،همیشه فرصت کوتاه منی

برای شعر

نا می آیم زمزمه ات کنم

زود تمام می شوی

می دانم سالهاست

ساعت قرارمان

یک دقیقه به هیچ است

و من همیشه فقط یک دقیقه

دیر می رسم....

تو رادارم

شکسته گر چه طوفان شاخه هایم را، تو را دارم

هراسم نیست دیگر از شکستن ، تا تو را دارم

من از آغاز پایان بودم ای آغاز بی پایان!

ولی شادم که در آنسوی فرداها تو را دارم

میان این خطوط درهم لبریز از ابهام

دگر غرق تکلف نیستم زیرا تو را دارم

همیشه با توام اما تو با من نیستی هرگز

تو صدها همچو من داری و من تنها تو رادارم

بگو ویران کنند امواج چشمت روح سردم را

مرا با خود ببر امشب فقط دریا تو را دارم

****

کجایی اولین منجی، مرا یک امشبی دریاب

گریزانند این مردم ز من اما تو را دارم

اي دلم باز كه ديوانه ترم مي خواهي

بال و پر سوخته، پروانه ترم مي خواهي  

تا زنم تيشه بر اي عمر، به ياد شيرين

هم ز فرهاد، دليرانه ترم مي خواهي  

گفتي عاشق شدن و عشق، نگفتي هرگز

خانمان سوخته بي خانه ترم مي خواهي  

شاد كردي همه را با گل لبخند، ولي

از من خسته چه، چشمان ترم مي خواهي  

مي شوي زلزله در خاطره هايم، همه شب

با چنين وضع، صبورانه ترم مي خواهي  

چه كنم، قسمت من از غم و خون ساخته اند

عمر ويران شد و ويرانه ترم مي خواهي

زان لحظه كه ديده بر رخت واكردم

دل دادم و شعر عشق انشا كردم

 
ني ني غلطم كجا سرودم شعري

به رويم اشك مي باري

پر از احساس رفتم

.........شگفتا وقتي بود نمي ديدم،

وقتي مي خواند نمي شنيدم،

وقتي ديدم که نبود....

وقتي شنيدم که نخواند......!

چه غم انگيز است که وقتي چشمه اي سرد وزلال؛در برابرت،مي جوشدو مي خواندو مي نالد،

تشنه آتش باشي و نه آب؛

چشمه که خشکيد،

چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودي بخار شدو به هوا رفت

و آتش،کوير را تافت و در خود گداخت

 و از زمين آتش روييد و از آسمان آتش باريد،

تو تشنه آب گردي و نه تشنه آتش،

و بعد عمري گداختن از غم نبودن،

کسي که تا بود ،

از غم نبودن تو مي گداخت