قرارمان بر بیقراری همدیگر بود ولی....

 قرار بود با هم باشیم تا ته دنیا

اصلا قرار نبود تنها بمانم

قرار نبود تو بروی با یک دنیا خاطره در ذهن من

قرار نبود همه ی قرارهایمان فراموش شود

قرار تنها بر دوست داشتن و ماندن بود

ولی این فقط وعده ای بود بر بی قراری های من

قرار بود با تو آسمان همیشه آبی باشد

قرار بود باران وقتی ببارد که با تو قدم می زنم

قرار بود غروب پائیز با تو هیچ وقت دلگیر نباشد

قرار بود هیچ وقت دلتنگ نشوم

قرار بود دفتر شعرم پر از شعرهای عاشقانه باشد

قرار بود داستانهایم داستان وصل و با هم بودن باشد

 امروز...

 آسمان خاکستری

 باران تنهایی

 غروب دلگیر پائیز

 دل تنگ من

شعرهای نفرت و نبودن

              و

                 داستانهای جدایی

بی تو نوازشگر جان خسته ام شده

می دانم اینها قرارهایی بود برای بی قراریم...

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا   

 بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا

نوشدارويي و بعداز مرگ سهراب آمدي

سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست

من كه يك امروز مهمان توام فردا چرا

نازنيني ما به ناز تو جواني داده ايم

ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا

وه كه با اين عمرهاي كوته بي اعتبار

 اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زير افكنده بود

اي لب شيرين جواب تلخ سر بالا چرا

اي شب هجران كه يك دم در تو چشم من نخفت

 اينقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي كند 

در شگفتم من نمي پاشد زهم دنيا چرا

در خزان هجر گل اي بلبل طبع حزين

  خامشي شرط وفاداري بود غوغا چرا

شهريارا بي حبيب خود نمي كردي سفر

 اين سفر راه قيامت ميروي تنها چرا

داغ تنهايي

آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم
بي تو اي آرام جان يا ساختم يا سوختم
سردمهري بين كه هر كس بر آتشم آبي نزد
گرچه همچون برق از گرمي سراپا سوختم
سوختم اما نه چون شمع طرب در بين جمع
لاله ام كز داغ تنهايي به صحرا سوختم
همچو آن شمعي كه افروزند پيش آفتاب
سوختم در پيش مه رويان و بيجا سوختم
سوختم از آتش دل در ميان موج اشك
شوربهتي بين كه در آغوش دريا سوختم
شمع و گل هم هر كدام شعله اي در آتشند
در ميان پاكبازان من نه تنها سوختم
جان پاك من رهي خورشيد عالمتاب بود
رفتم و از ماتم خود عالمي را سوختم

از این ننگی که در خواب است

حقیقت دارد

 تو را دوست دارم

همه ی هستی من آیه ی تاریکیست

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه ترا آه کشیدم ، آه

من در این آیه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

کارم اینست که شبها به خیال تو بگریم

گاهی از رنج خود و گه زملال تو بگریم



قطره اشک تو را دیدم و در گریه نشستم

چه صفاییست که با اشک زلال تو بگریم



باید از اینهمه غم ، سر به بیابان بگذارم

تا به حال دل دیوانه و حال تو بگریم



چه کنم ؟ غیر خیالی نبود دیدن رویت

چاره آنست که هر شب به خیال تو بگریم



دوش گفتی : مگر از عشق من اینگونه ملولی ؟

وای از این درد ، که باید به سوال تو بگریم!  

کاش میشد عشق را تفسیر کرد.

خواب چشمان تو را تعبیر کرد.

کاش میشد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمیر کرد .

کاش میشد همچو باران بی دریغ لحظه های سبز را تقدیر کرد .

کاش میشد عشق را با تمام وسعتش تکثیر کرد. کاش میشد اشک را تهدید کرد

مدت لبخند را تمدید کرد .

کاش میشد از میان لحظه ها لحظه دیدار را نزدیک کرد.

کاش میشد ...

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع

از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي

تو نميدانستي

تو نمي فهميدي

كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن

رفتي و از دل من روشنايي ها رفت

ليك بعد از ان شب

 هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد

بر غمم مي افزود

جاي خالي تو را ميديدم

مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم

به وفاي دل تو

و به خوش باوري اين دل بيچاره خود

ناگهان ياد تو مي افتادم

باز مي لرزيدم

گريه سر مي دادم

خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي

تا سر انجام شبي سرد و بلند

اشك چشمان سياهم خشكيد

آتش عشق تو خا كستر شد

ياد تو در دل من پرپر شد

اندكي بعد گذشت

اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است

قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم

اگر چه تنها هستم

نه به دنبال توام

نه تو را مي جويم

حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب

كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد

تو چه آسان گفتي دوستت دارم را

و چه آسان رفتي...

كاش مي فهميدي وسعت حرفت را

آنکه او بسته غم و خنده بود

او بدین دو عاریت زنده بود

باغ سبز عشق، کو بی منتهاست

جز غم و شادی درو بس میوه هاست

عاشقی زین هر دو حالت، برترست

بی بهار و بی خزان ، سبز و ترست

در نگنجد عشق در گفت و شنید

عشق، دریایی ست قعرش ناپدید